ســكوت : سان آذري

با هر سليقه ساختم و ، همچـو آن شـدم

دَمســاز با مُـطالبـــه ي ، مردمـــان شــدم

زخــم زبـان زدنــد و ، كـــلامي نگفتــه ام

گاهــي سكوت، معـــرفت آرَد شنفتــه ام

دلگيـرم اي رفيق ، از ايــن حـال و روزگــار

از عهد سُست و ، وعـدهء فـرداي آن نگــار

صدها (چرا) به سينه ي خود كرده ام نـهان

خود گوش جان سپرده ، به گفتار همرهـان

مـوي سپيـدم از سَر پيري، نبــود و نـيست

هر تار مـوي پـرسش نـا داده پاسُخــيست