محــــراب : سان آذري

مرا عشقيست جان من،كه وصلش درعدم باشـد

نشانـي هـا كــز او دارم، بسي ثابـت قــدم باشـد

هــزارو يـك نشــان دارد ،كـدامــيـن دلبــر، آن دارد

به عرش و فرش ميجوينـد و او در دل ،مكـان دارد

همه شب با نگـار خويش، در خلـوت هم آغوشــم

چنـان مستـم ز رُخسارَش ،شده دنيـا فـراموشــم

نگـو اي دوست زيبـايـي ،بـه دنيـا ميشـود حـاصـل

مـن عهـدي بستـه ام با او ، كه بـر دنيـا نبنــدم دل